luft@chemist.com; +48 44 307 07 33   plen

Reaktory i destruktory ozonu

Reaktory do rozpuszczania ozonu w cieczy; destruktory do destrukcji ozonu w otaczającym powietrzu oraz ozonu resztkowego, poreakcyjnego

Reaktory

Większość przemysłowych procesów wymiany masy polega na przenikaniu składnika lub kilku składników z głębi jednej fazy do drugiej przez powierzchnię międzyfazową: ekstrakcja, absorpcja, destylacja, suszenie, itp.
Przenoszenie masy podczas przenikania obejmuje trzy następujące etapy:

  1. Wnikanie masy z wnętrza pierwszej fazy do powierzchni międzyfazowej , czyli do błony na styku ozon-ciecz.
  2. Przenoszenie masy przez powierzchnię międzyfazową – poprzez błonę.
  3. Wnikanie masy od powierzchni między fazowej do wnętrza drugiej fazy – z błony do cieczy.

Proces rozpuszczania gazu w cieczy (ale, niestety nie ozonu) opisuje prawo Henry’ego. Zainteresowanych odsyłamy do bogatej literatury; proces ten jest doskonale modelowany matematycznie i dobrze opisany jako zasadniczy dział inżynierii chemicznej:

Hobler – „Dyfuzyjny ruch masy i absorbery”, WNT W-wa,
Kaczmarski, W. Piątkowski – „Podstawy przenoszenia masy”, Of. Wyd. P.Rz.,Rzeszów 2014
Praca zbiorowa pod red. Z. Ziółkowskiego – „Procesy dyfuzyjne i termodynamiczne” – skrypt Pol. Wrocławskiej część 1;3;
Kembłowski, St. Michałowski, Cz. Strumiłło, R. Zarzycki – „ Podstawy teoretyczne Inżynierii Chemicznej i Procesowej”
C.O. Bennett, J.E. Meyers, „Przenoszenie pędu, ciepła i masy”R. Zarzycki – „Zadania rachunkowe z inżynierii chemicznej”
K.F. Pawłow; P.G. Romankow; A.A. Noskow – „Przykłady i zadania z zakresu aparatury i inżynierii chemicznej”
Kawala; M. Pająk; J. Szust – „Zbiór zadań z podstawowych procesów inżynierii chemicznej”; skrypt Pol. Wrocławskiej cz.: I, II,
T.Kudra(pod redakcją) – „Zbiór zadań z podstaw teoretycznych inżynierii chemicznej i procesowej”
Praca zbiorowa pod red. J. Bandrowskiego – „Materiały pomocnicze do ćwiczeńi projektów z inżynierii chemicznej” – skrypt Pol. Śląskiej

Dyfuzja ozonu do wody jest właśnie takim procesem, procesem wymiany masy. Jednak zasadniczo wyłamuje się z modelu matematycznego i inżynieryjnego opisanego dla innych układów. Dlaczego? Ozon rozkłada się (dysproporcjonuje) do tlenu atomowego i cząsteczkowego cały czas. Czas półtrwania ozonu zarówno w powietrzu jak i wodzie nie da się opisać równaniem znanym z teorii rozpadu pierwiastków promieniotwórczych. Stała szybkości rozpadu nie jest … „stała”. Dlatego prawa Ficka oraz prawo Henry’ego nie mają dokładnego zastosowania. Temat, teoria dyfuzji ozonu jest błędnie opisana w literaturze. Brak dobrego aparatu matematycznego u naukowców eliminuje ich dokonania z zastosowań praktycznych. No cóż … teorie są błędne. Dlatego też badania w naszym laboratorium były skierowane w kierunku poprawy tego. Dokonaliśmy kilku odkryć, ale, z powodu, że żyjemy z wymiany masy nie są opublikowane i trzymane w tajemnicy. Dzięki własnym badaniom w laboratorium bez większych przeszkód aplikowaliśmy je do praktyki, zastosowań przemysłowych. Nasze reaktory mają niespotykaną sprawność. Ważna jest geometria reaktora, wielkość pęcherzyków ozonu i jego stężenie. To wiedza ogólnodostępna, ale już proporcje są naszym odkryciem.

KL (dla ozonu) = 2÷3×10-3 ms-1

Destruktory ozonu resztkowego, poreakcyjnego

To aparaty w obudowie ze stali kwasoodpornej w kształcie walca – walczaki. Posiadają króćce wlotowe (gaz z ozonem) i wylotowe (po destrukcji do atmosfery). Destruentem jest złoże z węglem aktywnym, aktywnym cynkiem, środkiem zapobiegającym zbryleniu złoża (spulchniacza), gdyż nieobecność takiego dodatku może spowodować kanalikowanie gazu, domieszkowych soli i bardziej komplikowanych pod względem chemicznym (drogich) związków. Cena takiego destruktora (budowanego na indywidualne zamówienie klienta i dostosowane do jego potrzeb technologicznych) jest uzależniona od przepustowości i ilości potrzebnego związku wypełniającego kolumnę destrukcyjną. W przypadku konieczności destrukcji ozonu w otaczającym powietrzu jest ono zasysane do destruktora turbiną.

 

Nasi partnerzy